Perhaps, perhaps, perhaps

You won't admit you love me and so
How am I ever to know
You only tell me
Perhaps, perhaps, perhaps

A million times I ask you and then
I ask you over again
You only answer
Perhaps, perhaps, perhaps

If you can't make your mind up
We 'll never get started
And I don't want to wind up
Being parted, broken hearted

So if you really love me say, "yes"
But if you don't, dear, confess
And please don't tell me
Perhaps, perhaps, perhaps

If you can't make your mind up
We'll never get started
And I don't want to wind up
Being parted, broken hearted

So if you really love me say, "yes"
But if you don't, dear, confess
And please don't tell me
Perhaps, perhaps, perhaps
Perhaps, perhaps, perhaps
Perhaps, perhaps, perhaps

Το μυστήριο των αριθμών στις συσκευασίες

     Όταν αγοράζουμε γάλα (ως επί τω πλείστων) προσέχουμε την ημερομηνία λήξης του προϊόντος. Και πολύ καλά κάνουμε! Είναι όμως το μοναδικό πράγμα το οποίο θα έπρεπε να ελέγχουμε; Η απάντηση είναι όχι.
     Η ημερομηνία λήξης αναγράφεται στο πάνω μέρος της συσκευασίας. Αλλά στο κάτω μέρος υπάρχει εξίσου χρήσιμη πληροφορία, που για εμπορικούς (φυσικά) λόγους οι περισσότεροι δε γνωρίζουν. Πιο συγκεκριμένα, στο κάτω μέρος από συσκευασίες γάλακτος ή χυμού (ή και άλλων προϊόντων) αναγράφεται ένα νούμερο. Στα γάλατα ο αριθμός αυτός κυμαίνεται από 1-5 και δηλώνει πόσες φορές έχει ανα-παστεριωθεί, κάτι το οποίο είναι καθ’ όλα νόμιμο.
     Όταν λοιπόν το γάλα φτάνει στα καταστήματα για πώληση φέρει στο κάτω μέρος της συσκευασίας έναν αριθμό. Το νούμερο 1 σημαίνει ότι έχει βγει από το εργαστάσιο για πρώτη φορά και το νούμερο 5 ότι έχει επιστρέψει στη βιομηχανία 4 φορές για ανα-παστερίωση. Αυτό συνεπάγεται ότι όσο πιο μεγάλο είναι το νούμερο, τόσο χάνει τη γεύση του και φυσικά την ποιότητα και τη διατροφική του αξία. Διά του λόγου το αληθές, η χαμηλή παστερίωση (για πρώτη φορά) που αφορά κυρίως τα γαλακτοκομικά εξασφαλίζει ένα μεγάλο ποσοστό ασφάλειας και υγιεινής (70%), όμως σκοτώνει το μεγαλύτερο μέρος του θρεπτικού φορτίου (65%). Από την άλλη η υψηλή παστερίωση που υφίσταται το γάλα μακράς διαρκείας παρέχει κατά 90% ασφάλεια, όμως μόνο το 2% του θρεπτικού φορτίου διατηρείται. Σκεφτείτε λοιπόν τι θρεπτική αξία μπορεί να έχει ένα προϊόν το οποίο ανα-παστεριώνεται για 2η ή 3η συνεχή φορά!
     Για αυτό λοιπόν προσοχή όταν αγοράζουμε!

Να τα πούμε;

Μιας και το επιτάσσει η μέρα, λέω να σας πω και γω τα κάλαντα:

Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ο ορισμός σας,
Χριστού τη θεία γέννηση να πω στ' αρχοντικό σας.
*
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει,
οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρετ' η φύσις όλη.
*
Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων
ο βασιλεύς των ουρανών και ποιητής των όλων.
*
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι το "Δόξα εν υψίστης"
και τούτο άξιον εστί, η των ποιμένων πίστης.
*
Εκ της Περσίας έρχονται τρεις μάγοι με τα δώρα,
άστρο λαμπρόν τους οδηγεί χωρίς να λείψει ώρα.
*
Έφθασαν εις Ιερουσαλήμ, με πόθον ερωτώσι
που εγεννήθη ο Χριστός, να παν να τον ευρώσι.
*
Δια Χριστόν ως ήκουσεν ο Βασιλεύς Ηρώδης,
αμέσως εταράχθει κι έγινε θηριώδης.
*
Ότι πολλά φοβήθηκε δια την βασιλείαν,
μη του την πάρει ο Χριστός και χάσει την ουσίαν.
*
Καλεί τους μάγους και ρωτά "πού ο Χριστός γεννάται"
"Εν Βηθλεέμ ηξεύρομεν, ως η γραφή διηγάται".

Καλά Χριστούγεννα!
Χρόνια πολλά με υγεία και ευτυχία!

Αφιέρωμα στην Αμαλία

    Το ακόλουθο άρθρο είναι αφιερωμένο στην Αμαλία Καλυβίνου που έφυγε από τη ζωή στις 25/5/2007 σε ηλικία 30 χρόνων μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
    Η περιήγηση στο blog της
http://fakellaki.blogspot.com
με συγκίνησε απίστευτα για τον αξιοπρεπή της αγώνα και για τη δύναμη της ψυχής της, αλλά προκάλεσε και την οργή μου (για ακόμη μια φορά) απέναντι στους φιλάργυρους / κομπογιαννίτες ‘‘Γιατρούς’’. Δε μπορώ να καταλάβω πώς μπορούν να βλέπουν τον ανθρώπινο πόνο με τόση απάθεια. Πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπίζουν τους πάσχοντες σα ταμειακές μηχανές. Άμα κινδύνευε η μάνα τους, ο πατέρας τους, ο αδερφός τους… θα κινούσαν γη και ουρανό να τον βοηθήσουν. Όταν κινδυνεύει ένας συνάνθρωπός τους, τι αλλάζει; Τα λόγια είναι μικρά για να εκφράσω την οργή που αισθάνομαι όταν ακούω τέτοια πράγματα. Σίγουρα, δεν είναι όλοι οι γιατροί έτσι, αλλά δυστυχώς είναι πολλοί και ελάχιστα είναι τα περιστατικά που ανακοινώνονται επίσημα.
    Η Αμαλία έκανε μια σημαντική αρχή. Μέσα από τις σελίδες του blog της ενημέρωσε, ευαισθητοποίησε, συγκίνησε πάρα πολλούς ανθρώπους και η φωνή της ακούστηκε δυνατά. Θαυμάζω την αξιοπρέπεια, το ήθος της και τη δύναμη της ψυχής της που με τόσο αξιοπρεπή και έντιμο τρόπο κατακρίνει μια ακόμη πληγή της σημερινής κοινωνίας: την κατάντια της υγειονομικής περίθαλψης. Κλείνοντας θα αναφέρω το αγαπημένο της σύνθημα: «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

Εκεί που είσαι Αμαλίτσα μου δεν υπάρχει πια πόνος, μόνο χαρά στο πρόσωπό σου!

Μια μέρα που ήταν νύχτα

Μια μέρα που ήταν νύχτα
κι έβρεχε χωρίς νερό
έτρεχα χωρίς να τρέχω
φίλε μου για να σε βρω
και σε βρήκα καθισμένο
όρθιο σε μια μηλιά
να μαζεύεις μανταρίνια
από μια πορτοκαλιά!